Stel cookie voorkeur in

Een klein kleptomaantje

Het is een rustige ochtend en alle kinderen zijn heerlijk aan het werk. Ik maak een ronde op mijn instructiekruk en het valt mij op dat één van de kinderen stiekem naar de gang sluipt. Met een half oog volg ik wat hij gaat doen. Niet veel later komt hij terug de klas in met zijn rechterhand op zijn rechterbil. Verbaasd kijk ik wat hij gaat doen. Het jongetje gaat zitten (een beetje scheef) en weer verder aan het werk. Ik zoek er verder nog niks achter en ga verder met mijn ronde.

Niet veel later staat hetzelfde jongetje weer op en loopt met een ietwat schuldige blik naar de gang. Ik doe net of ik niks zie, maar stiekem hou ik hem nauwlettend in de gaten. Even later komt hij de klas in en deze keer houdt hij zijn linkerhand op zijn linkerbil. Hij loopt snel naar zijn stoel en gaat zitten, wel wat ongemakkelijk, maar hij zit. 
Het jongetje is aan het werk, maar schuift telkens wat ongemakkelijk heen en weer.

Ik vermoed dat hij uit de grote bak met lego op de gang een aantal poppetjes in zijn kontzakken heeft gedaan. 
Ik besluit om te kijken of mijn vermoeden juist is. 
Het jongetje blijft stug doorwerken, maar staat ineens weer op en loopt weer richting de gang.

Zijn buurman uit zijn tafelgroepje komt snel mijn kant op. 
'Juf, Pieter heeft lego in zijn zak!' fluistert hij in mijn oor. 
Ik geef hem een knipoog en zeg dat ik dat al had gezien en dat het goed komt.

De kleine kleptomaan komt van de gang en zijn zakken puilen uit van de lego. Hij loopt met zijn handen op zijn zakken en probeert ze alle vier te bedekken, wat uiteraard niet lukt. Hij waggelt als een soort pinguïn de klas in, wisselend met zijn handen tussen de vier verschillende zakken. 
Van binnen moet ik onwijs hard lachen, want het is geen gezicht. Aan alle kanten is te zien dat hij iets doet wat niet mag, maar hij probeert het alle mogelijke manieren te verbloemen en ik zie aan zijn gezicht dat hij denkt dat het hem nog gaat lukken ook.

Ik volg hem met mijn blik en volgens mij voelt hij dat ik kijk, want hij kijkt mijn kant op. Binnen een halve seconde is zijn hoofd zo rood als een brandweerauto. Hij keert om loopt naar de gang en niet veel later komt hij met lege zakken de klas weer in. 
Mijn gezicht blijft strak en ik kijk hem naar zijn plaats, met een rood hoofd gaat hij zitten en pakt een nieuw werkje.

Van binnen rollen de tranen over mijn wangen, echt hilarisch, je had het moeten zien!